اگر تردّد در خروج فردا و پس فردا داشت ، پس خروجِ غير منافىِ صدقِ اقامتِ روز ، ضرر ندارد به حكم تردّد سى روز ، مثل اقامت ده روز به نحوى كه گذشت . و اگر تردّد در صبح ، براى عصر فردا مثلا داشت ، خروج غيرِ منافىِ صدقِ اقامتِ صبح ، ضرر ندارد به حكم تردّدِ سى روز ، و مورد روايت اگر چه صورت اولى است ، لكن اظهر ، الغاى خصوصيّت به مثل دوّم است . و اظهر اعتبار و حدتِ مكان تردّد است ، به نحوى كه در وحدت محلّ اقامت ده روز ، گذشت . عدول از قصد ده روز اگر نيّت اقامت ده روز در مكانى كرد و قبل از نماز فريضهء چهار ركعتى ، عدول كرد از نيّت سابقه ، موظَّف به قصر است ؛ و اگر بعد از انجام فريضه چهار ركعتى عدول كرد ، باقى است بر اتمام تا وقتى كه از آن مكان خارج بشود به نحو متقدم . و اظهر اين است كه عبرت ، به نماز فريضه چهار ركعتى است ، چه ادا باشد ، يا قضاى فائت در محل نيّت اقامت ، نه اين كه هر عملِ مشروطِ به نيّت اقامت ، كافى است . و صوم ناوى ، صحيح است اگر عدول بعد از زوال باشد ، و كافىْ از نماز چهار ركعت نيست ، و موجب اتمام در بقيهء وقت نيست ؛ و همچنين مجرّد ترك فريضه در تمام وقت در صورت عدول بعد از وقت ، كافى در اتمام بعد از عدول نيست تا فريضه تماماً مربوط به وجوب تمام در آن محلّ به جا آورده شود . و اكتفا به فريضهء چهار ركعتى براى شَرَف مكان بعد از فراموشى نيّت اقامت و عدم تأثير عدول بعد از اين نماز ، خالى از اشكال و احتياط نيست . اگر نيّت اقامه كرد [ و ] بعد از فراموشى ، نمازى به نيّت قصر خواند و فراموش كرد آن را [ و ] تماماً به جا آورد : پس اگر به قصد وظيفه فعليّه بوده ، صحيح و مانع از تأثير عدول است ، و گر نه ، خالى از احتياط نيست . و محمول بر اوّل مىشود اگر نيّت كرد و نمازى با غفلت تماماً انجام داد ، چون به قصد وظيفهء فعليّه به جا آورده شده است .